[PC] Transformer T100 i Baldur's Gate (1998)
Położyłem gościnnie swoje lepkie łapy na hybrydowym peceto-tablecie (Windows 8) Asus Transformer T100. Sprzęt skądinąd bardzo przyjemny w dotyku, robi bardzo dobre wrażenie i mieści się w kieszeni (najlepiej jakiejś większej niż na grzebień).
Skoro panel jest dotykowy, postanowiłem sprawdzić czy jest możliwość swobodnego grania we Wrota Baldura - oryginalne, nie żadne Enhanced Edition. Wydawałoby się że gra, której główną czynnością jest klikanie w raczej niezbyt nerwowym tempie, będzie idealna dla tabletu. Czy tak jest w istocie?
Przede wszystkim - Baldur na 10 calowym ekranie wygląda pięknie. Wszystkie niedoskonałości grafiki w niskiej rozdzielczości zostają zamazane - można spokojnie zawiesić oko. Trzeba tylko jakoś rozciągnąć obraz do formatu 16:9, inaczej będą nas straszyć czarne pasy po bokach. Dźwięk - cóż, bez zmian, trzyma fason. Głośniki T100 spisują się nad wyraz dobrze. Pierwsze wrażenie - w końcu przenośny pełnoprawny BG!
Tablet jest niestety nieco ciężki i przy dłużej zabawie dłonie mogą szybko się zmęczyć, chyba że znajdzie się jakaś wygodna podpórka. Niewykluczone, że sprawdziłaby się w tym charakterze stacja dokująca Transformera, tylko wtedy cała koncepcja dotykowego grania wydaje się chybiona.
Klik - Nowa Gra. Działa! Na ekranie zostaje na chwilę ślad w miejscu, w którym kliknięto. Przechodzimy do tworzenia postaci. Przeklikanie przez wszystkie opcje ujawnia problem - jeśli nie ma nadzwyczajnie szczupłych palców, to trafienie w odpowiednie opcje może być kłopotliwe. Mały ekran zmniejsza precyzję, ale da się z tym żyć. Dochodzimy do ostatniej kategorii - Imię postaci i...
SZACH MAT! Trzeba podłączyć stację dokującą z klawiaturą, aby wpisać imię. Na ekranie nie pojawia się dotykowy odpowiednik.
Nazywamy postać, uruchamiamy grę, słuchamy (koniecznie) wprowadzenia odczytanego przez Piotra Fronczewskiego i ruszamy na bieganinę po Candlekeep. Chodzenie po lokacjach nie sprawia większych problemów - kwestia kliknięcia w odpowiednie miejsce na ekranie. Z jednym zastrzeżeniem. Jak zechcemy wejść do jakiegokolwiek budynku to okaże się że lepiej dodpiąć mysz. Po najechaniu na drzwi kursor zmienia wygląd jeśli użyjemy gryzonia. Przy dotykaniu nie mamy tego komfortu, co w połączeniu ze wspomnianą już słabą precyzją sprawia że wejście do karczmy zajmie nam trochę więcej czasu niż zwykle.
Po uporaniu się z wchodzeniem i wychodzeniem do i z różnych miejsc (chłe chłe), ruszamy na podbój świata. Ale tylko do granicy wyznaczonej krawędzią ekranu. Jeśli brak kursorów kontekstowych był problemem, to przesuwanie mapy to prawdziwa droga przez mękę. Można za to z takich zmagań nagrać potencjalny hit Youtuba.
Najwytrwalsi dociągną w ten sposób do końca prologu - raczej nie dalej. Potem sięgną po klawiaturę z touchpadem. I w taki sposób można pograć. Mimo wszystko, nawet ze stacją dokującą jest to najbardziej przenośny i grywalny Baldur na rynku. Wynalazków androidowych nie liczę, bo to tylko fanowska twórczość i bardziej ciekawostka.
Następny w kolejce Need For Speed Underground - w sterowaniu klasycznym.
Skoro panel jest dotykowy, postanowiłem sprawdzić czy jest możliwość swobodnego grania we Wrota Baldura - oryginalne, nie żadne Enhanced Edition. Wydawałoby się że gra, której główną czynnością jest klikanie w raczej niezbyt nerwowym tempie, będzie idealna dla tabletu. Czy tak jest w istocie?
Przede wszystkim - Baldur na 10 calowym ekranie wygląda pięknie. Wszystkie niedoskonałości grafiki w niskiej rozdzielczości zostają zamazane - można spokojnie zawiesić oko. Trzeba tylko jakoś rozciągnąć obraz do formatu 16:9, inaczej będą nas straszyć czarne pasy po bokach. Dźwięk - cóż, bez zmian, trzyma fason. Głośniki T100 spisują się nad wyraz dobrze. Pierwsze wrażenie - w końcu przenośny pełnoprawny BG!
Tablet jest niestety nieco ciężki i przy dłużej zabawie dłonie mogą szybko się zmęczyć, chyba że znajdzie się jakaś wygodna podpórka. Niewykluczone, że sprawdziłaby się w tym charakterze stacja dokująca Transformera, tylko wtedy cała koncepcja dotykowego grania wydaje się chybiona.
Klik - Nowa Gra. Działa! Na ekranie zostaje na chwilę ślad w miejscu, w którym kliknięto. Przechodzimy do tworzenia postaci. Przeklikanie przez wszystkie opcje ujawnia problem - jeśli nie ma nadzwyczajnie szczupłych palców, to trafienie w odpowiednie opcje może być kłopotliwe. Mały ekran zmniejsza precyzję, ale da się z tym żyć. Dochodzimy do ostatniej kategorii - Imię postaci i...
SZACH MAT! Trzeba podłączyć stację dokującą z klawiaturą, aby wpisać imię. Na ekranie nie pojawia się dotykowy odpowiednik.
Nazywamy postać, uruchamiamy grę, słuchamy (koniecznie) wprowadzenia odczytanego przez Piotra Fronczewskiego i ruszamy na bieganinę po Candlekeep. Chodzenie po lokacjach nie sprawia większych problemów - kwestia kliknięcia w odpowiednie miejsce na ekranie. Z jednym zastrzeżeniem. Jak zechcemy wejść do jakiegokolwiek budynku to okaże się że lepiej dodpiąć mysz. Po najechaniu na drzwi kursor zmienia wygląd jeśli użyjemy gryzonia. Przy dotykaniu nie mamy tego komfortu, co w połączeniu ze wspomnianą już słabą precyzją sprawia że wejście do karczmy zajmie nam trochę więcej czasu niż zwykle.
Po uporaniu się z wchodzeniem i wychodzeniem do i z różnych miejsc (chłe chłe), ruszamy na podbój świata. Ale tylko do granicy wyznaczonej krawędzią ekranu. Jeśli brak kursorów kontekstowych był problemem, to przesuwanie mapy to prawdziwa droga przez mękę. Można za to z takich zmagań nagrać potencjalny hit Youtuba.
Najwytrwalsi dociągną w ten sposób do końca prologu - raczej nie dalej. Potem sięgną po klawiaturę z touchpadem. I w taki sposób można pograć. Mimo wszystko, nawet ze stacją dokującą jest to najbardziej przenośny i grywalny Baldur na rynku. Wynalazków androidowych nie liczę, bo to tylko fanowska twórczość i bardziej ciekawostka.
Następny w kolejce Need For Speed Underground - w sterowaniu klasycznym.
Komentarze
Prześlij komentarz