[Nes/3DS] Mega Man 2 czyli jak zostać upokorzonym

W ramach świątecznego szaleństwa, zaciągnąłem sobie na 3DS NESowego Mega Mana 2. W opini wielu jest to gra niemal doskonała, a ponieważ nigdy nie miałem okazji się z nią zetknąć - postanowiłem przystąpić.

MM2 to klasyczna platformówka z elementami strzelanymi, a może strzelanka z elementami platformowymi.
Jak na ówczesne czasy, jest to gra dosyć nietypowa, bo kolejność pokonywania bossów ma wpływ na kolejne potyczki. Każdy jest jakimś 'manem' - Air Man, Wood Man czy Metal Man (z ostrzem piły tarczowej na czole) i po pokonaniu go przejmujemy jego umiejętności. A ponieważ niektóre many mogą być bardziej podatne na konkretne moce - należy uważnie wybierać ścieżkę.

Jak się okazuje, dla mnie nie miało to większego znaczenia, bo Mega Man 2 jest masakrycznie trudny i dosyć prędko pozbawił mnie resztek godności. Pewnie 20 lat temu miałbym lepszy refleks i więcej zacięcia, ale po parokrotnych nieudanych i frustrujących podejściach do kilku poziomów stwierdzam że jednak to nie na moje lata. Platformy jakieś takie małe i ustawione zbyt daleko od siebie, przeciwnicy jacyś tacy zbyt liczni i szybcy. Gra dosyć brutalnie ujawnia podeszły wiek grającego i zanikającą już koordynację ręka-oko.

Jak sądzę bardzo dobre noty wśród recenzentów są windowane czymś, co lubię nazywać czynnikiem nostalgii. Ponieważ był to mój pierwszy kontakt z Mega Manem, stwierdzam że na razie odpuszczę. I mimo, że pewnie do niego jeszcze wrócę - nie mogę go z czystym sumieniem polecić nieznającym go fanom retro. Warto jednak przy sposobności rzucić okiem, chociażby na wpadającą w ucho 8-bitową muzyczkę w najlepszym możliwym wydaniu.