[recenzja, PSP] Lumines 2

 

Lumines na stałe wpisało się w historę gier stając się pierwszym godnym następcą Tetrisa, który w końcu bez wstydu mógł przejść na zasłużoną emeryturę. Pomyślałby kto, że gry w których celem jest układanie klocków raczej niczego nowego nie wymyślą, a tutaj niespodzianka w postaci jeszcze bardziej uzależniającej gry logiczno-zręcznościowej, która na dokładkę nie jest kalką oryginału, tylko wyznacza własne - wysokie - standardy.

Ale o co w tym wszystkim chodzi? Ano mamy prostoknątną planszę, na którą od góry lecą dwukolorowe bloki 2x2. Celem gry jest ułożenie pól 2x2 lub większych w tym samym kolorze. Po osiągnięciu odpowiedniego wyniku dla urozmaicenia zostaje zmienione tło i muzyka bez zaburzania tempa rozgrywki. W największym skrócie oto są zasady gry. Proste i właśnie przez to szalenie wciągające. Bardzo łatwo można zapomnieć o bożym świecie – zalecam daleko idącą ostrożność grając w okolicach domowych sanitariatów.

Najważniejsze, że gra nie jest monotonna – regularnie zmieniający się podkład dźwiękowy, który jest również sprzężony z tym co dzieje się na ekranie nadaje grze nowego wymiaru. To samo tyczy się tzw. skórek, czyli teł oraz wyglądu spadających bloków. Zwykle tła są animowane, niestety autorzy pokusili się o ryzykowny krok bo w niektórych zestawach odgrywany jest klip video do jednego z hitów wczesnego XXI wieku – Black Eyed Peas, The Chemical Brothers czy Missy Elliot.. Problem w tym, że w ferworze walki nijak nie da rady tych klipów obejrzeć, a po zakończonej grze nie ma możliwości odtworzenia ich na spokojnie.

Do dyspozycji mamy kilka trybów single player – challenge na 3 poziomach trudności, puzzle mode w którym należy układać bloki w określone kształty czy time trial, podczas którego należy skasować jak najwięcej kwadratów przed upływem wyznaczonego czasu. Jest też krótki tryb versus, w którym zmierzymy się z konsolą na jednym ekranie na 10 poziomach. Ponadto mamy możliwość gry z drugim graczem przez internet lub przy użyciu game sharing – czyli jedna kopia gry na dwóch konsolach. Bez bicia przyznam że nie miałem możliwości przetestować trybu multiplayer w żadnej formie, więc nie wiem czy to dobre.

Każda gra w trybie challenge jest punktowana przez konsolę i oceniana w skali szkolnej, amerykańskiej, czyli A jest najlepsza – im dalej od A tym gorzej (teoretycznie najgorsza powinna być F, ale aż tak kiepski w Luminy nie jestem więc nie miałem sposobności sprawdzić).

Na koniec mogę powiedzieć, że na liczniku mam rozegrane 50 godzin z hakiem i ciągle do Lumines wracam. Bardzo miła i niezobowiązująca rozrywka, a do tego nieprzyzwoicie wciągająca. Bez dwóch zdań niezbędna pozycja w kolekcji każdego posiadacza PSP.