[recenzja, X360] Diablo 3: Ultimate Evil Edition

Diablo 3: Ultimate Evil Edition – pod tą mrożącą krew w żyłach nazwą kryje się nie mniej, nie więcej tylko podstawowa wersja Diablo 3 oraz dodatek do niej – Reaper of Souls. Jeśli komuś się zaspało - jest to idealny moment na zakup, ponieważ UEE w wersji na current-geny kosztuje niecałe 130 zł, czyli dokładnie tyle co sam dodatek w wersji PC, który wymaga osobnego zakupu podstawki. Oferta wydaje się godna zainteresowania.

Ponieważ poniżej znajduje się krótka recenzja gołego D3, tutaj skupimy się na tym co zmieniono i czy to dobre. Nie będzie tu brane pod uwagę porównanie z wersją PC, ponieważ nie miałem okazji jej ograć - jedynie popróbowałem sił w starterze. Zdecydowanie intuicyjniejsze jest sterowanie padem – subiektywne odczucie. Na zdecydowany plus działa jednak wyższa rozdzielczość, co akurat może być nieaktualne w wersjach na PS4 i XO, które ponoć śmigają w full hd i 60 klatkach na sekundę – wrażenia z tych wersji pojawią się w terminie późniejszym.
Co nowego?

1. Dodatkowy Akt (piąty!). Mniej więcej 5 godzin gry w trybie fabularnym, której akcja osadzona jest – zgodnie z oznaczeniem numerologicznym - po zakończeniu Aktu IV. W jego ramach, będziemy musieli zmierzyć się upadłym aniołem Maltaelem, który postanowił w ramach aktywności w czasie wolnym oczyścić Sanktuarium (świat, w którym toczy się gra) z ludzkości. Dodatkowo dostaniemy questy od naszych towarzyszy, za które otrzymamy – a jakże – punkty doświadczenia oraz wyposażenie.

2. Tryb przygodowy. Ten odblokujemy po ukończeniu Aktu V i umożliwi nam niefabularną włóczęgę po wszystkich krainach z gry. W każdej z nich mamy do dyspozycji po 5 zleceń, za wykonanie których otrzymujemy XP i nagrody (graty!), natomiast po skompletowaniu całej piątki dostaniemy dodatkowo krzepki zastrzyk doświadczenia. Warto jednak pamiętać, że zlecenia trzeba wykonać na tzw. jedno posiedzenie, bo za każdym ponownym uruchomieniem D3 UEE zadania się zerują.

3. Nowa postać niezależna – zaklinaczka Myriam. Poznajemy ją w Akcie V i od tego czasu już zawsze będzie rozstawiona ze straganem w mieście. W ofercie ma zmianę fizycznego wyglądu broni – co wydajs się mało interesujące – oraz zamianę jednego atrubutu elementu ekwipunku na losowo wybrany inny. Dzięki temu można doszliwować ten jeden niemal doskonały element wyposażenia. A potem znaleźć gdzieś w piachu inny, dwa razy lepszy.

4. Nowy kupiec - Kadala (tylko w trybie przygodowym). Podczas szaleństwa w trybie przygodowym będziemy zdobywać tzw. krwawe odłamki. Jest to rodzaj waluty, za który u rzeczonej Kadali będziemy mogli kupić przedmioty magiczne, rzadkie lub nawet legendarne. Haczyk polega na tym, że ich rodzaj i właściwości poznamy dopiero po zakupie, zatem wchodzi tutaj pewien element hazardu. Można popróbować, chociaż mi chyba los nie sprzyja bo trafiałem na same śmieci, więc zaprzestałem wizyt w tym kramiku.

5. Nemesis – nowy przeciwnik, ale całkowicie inny niż pozostali. Jej unikalność polega na tym, że wskakuje do naszej gry w losowym – i najmniej wygodnym momencie. Mamy jedną szansę, aby ją pokonać - jeśli polegniemy, Nemesis znika. I pojawi się w grze u jednego z naszych znajomych. Czasem podczas walki wyrzuca z siebie pokonanych wojowników więc walczymy nie tylko z demonem ale też z poległymi postaciami naszych znajomych. Pokonać ją niełatwo, ale wyrzuca z siebie całkiem miłe suweniry. Przybycie Nemesis jest zwiastowane wibracjami pada – daje nam to parę chwil na wycofanie się na z góry upatrzone pozycje. Mimo, że koncepcja tej postaci jest bardzo ciekawa, wykonanie niestety szwankuje. Wizyta nieproszonego gościa powoduje wyraźne spowolnienia animacji aż do stanu w którym tracimy całkowitą kontrolę nad postacią.

6. Loot 2.0 - w końcu lepsze graty dla postaci wymaxowanych w D3 - niemal od pierwszej minuty. Podczas ostatnich godzin gry w wersję podstawową nie wypadło już dla mojego strudzonego barbarzyńcy nic godnego uwagi. Po przesiadce na Reapera w pierwszej godzinie wymieniłem niemal cały ekwipunek. Rzadziej też wypadają przedmioty dla innych – niż ta którą gramy – klas postaci.

7. Wypadają natomiast prezenty! Takie pudełka przewiązane kokardką z sugestią dla którego z naszych znajomych są przenzaczone. Możemy taki prezent wysłać znajomemu za pomocą poczty nie-pneumatycznej. Podczas kolejnej wizyty w mieście adresat będzie mógł pobrać przesyłkę z karmnika... znaczy ze skrzynki pocztowej która w RoS zawsze stoi sobie w mieście. Nie jesteśmy jednak ograniczeni do wysyłki z góry narzuconych prezentów. Możemy wysłać dowolnemu znajomemu dowolny przedmiot z naszego ekwipunku. Już nie trzeba kazać kolegom i koleżankom zbierać podarków z ziemii. Kultura.

8. Dla niektórych na pewno dobrą wiadomością będzie to że otrzymujemy też nowy pakiet achievementów/trofeów - UEE jest traktowana jako odrębna gra, mimo że niektóre wyzwania zostają przeniesione razem z postacią z oryginalnego D3. Te są jednak bardziej wyśrubowane niż w oryginale więc na pewno więcej czasu spędzimy jeśli chcemy Reapera scalakować. Chyba najbardziej czasochłonnym będzie rozwinięcie każdej dostępnej postaci do 70 poziomu.

Jak już przy rozwoju postaci jesteśmy - tutaj też zaszły pewne zmiany. Maxymalny poziom został podbity – jako się rzekło – z 60 do 70 poziomu. Potem wchodzimy – podobnie jak w D3 na poziomy mistrzowskie, jednak z dwiema różnicami. Po pierwsze, nie ma limitu poziomów mistrzowskich (tzw. paragonów). Po drugie każdy paragon daje nam punkt który możemy rozdysponować w 4 kategoriach - np. dodać siły, prędkości poruszania się czy znajdowania złota. Tym samym jest to krok w stronę poprzednich części Diablo i moje narzekanie na brak rozwoju postaci staje się nieaktualne.

Jeśli ktoś rozważa wejście w świat Diablo 3 to zakup UEE jest jedynym rozsądnym wyborem. Natomiast jeśli ktoś zastanawia się czy warto ją kupić mając podstawkę, odpowiadam – warto. Dodatek zapewnia kilkadzesiąt godzin dodatkowej zabawy oraz oferuje usprawnienia rozgrywki, jak chociażby poprawiony system lootu. Ultimate Evil Edition to gra, która powinna znaleźć się na półce każego fana hack and slash'ów - jest przemiodna zarówno w singlu jak i w multiplayerze. Warto też dodać, że przejście z singla do multi odbywa się bezboleśnie i w zasadzie bez przerywania rozgrywki - po prostu do gry dołączają dodatkowi gracze nie zakłócając rozgrywki hosta. Może to służyć za wzór implementacji trybu multiplayer – inni developerzy powinni brać przykład z Blizzarda.

Największy – jedyny jaki mi się rzucił w oczy – mankament to zwalniająca animacja przy większej ilości wrogów, która jest do przeżycia. Natomiast to co się dzieje przy pojawieniu się Nemesis to czasem już nawet nie jest żabkowanie. Często nasza postać pada właśnie przez to że gra straszliwie laguje przy takiej potyczce. Podejrzewam że lepiej to zostało skodowane dla next-genów. Niemniej, nie jest to nic co by sprawiło, że Diablo 3 Ultimate Evil Edition jest tytułem niegrywalnym. Mała skaza na bardzo dobrym produkcie – zachęcam! Wciąga i nie daje się oderwać.