[recenzja, X360] Forza Horizon

Udało mi się w końcu położyć łapy na Forza Horizon w związku z ostatnimi promocjami z cyklu Games with Gold. Wyczynowcem ścigałek nie jestem, ale też nie mam się za wybitnie początkującego. Forzę znam już od pierwszej części z Xboxa, ostatnio ogrywałem Forzę 3 więc z wielkim zaciekawieniem patrzyłem w kierunku gry, która miała mieć mniejsze zacięcie symulatorowe, a jednak być sygnowana marką Forza. Co więc dostałem?
Przede wszystkim fabułę! W końcu nie wcielamy się w kursor, skaczący po kalendarzu od wyścigu do wyścigu. A o czym to w ogóle jest? Ano w Colorado, takim stan w – nomen omen – Stanach Zjednoczonych, odbywa się festiwal Horizon, w trakcie którego uczestnicy będą się ścigać, a jak kto nie ma czym to może pooglądać, albo przejechać się na karuzeli. Ogólnie jest to celebracja wszelakiej maści samochodów, o czym świadczy nawoływanie z jednej z festiwalowych stacji radiowych na samym początku rozgrywki – mniej więcej tej treści: ‚nie ważne czym jeździcie, przyjeżdzajcie na Horizon. No więc, jako bezimienny bohater, wsiadamy w wysłużonego VW Corrado i ruszamy w drogę.

Miłe zaskoczenie – faktycznie od początku uderza w nas atmosfera festiwalu. W radiu mamy do dyspozycji 3 dedykowane stacje. Każda z nich nadaje inny rodzaj muzyki i ma równie przebojowych spikerów. Może rewelacji nie ma, ale faktycznie słucha się ich bez skrzywienia – mowa tutaj o polskiej, dubbingowanej wersji językowej. Jedyny zarzut jaki mam, to powtarzalność tekstów. Ale to już jest raczej kwestia tego, że po terenie festiwalu wszędzie poruszałem się bolidem, minimalizując korzystanie z tzw. fast travel czyli możliwości przeskoczenia do wybranego punktu bez konieczności dymania przez całą mapę. Jestem przekonany, ze gdyby pojemność krążka była większa to dostalibyśmy odpowiednio dłuższe audycje radiowe. Niemniej, całość jest nagrana i spolonizowana bardzo dobrze.

Graficznie – cóż można rzec? Forza jest klasą samą w sobie i trzyma poziom marki. W porównaniu do poprzednich części mamy do dyspozycji otwarty świat i mogę śmiało powiedzieć, że autorzy wyszli z tej próby obronną ręką. Wszystko śmiga płynnie, bez przycięć, modele samochodów to miód na oczy, otoczenie jest wystarczająco szczegółowe, żeby nie kuło w oczy - przy pełnej prędkości i tak się na detale uwagi nie zwraca. Zachwyca natomiast sam widok centrum festiwalu nocą. A to jakiś koncert, a to wsponiane wsześniej karuzele wszelakie, a i na pirotechnice organizatorzy nie oszczędzali, bo bezustannie powietrze prują kolejne salwy fajerwerków. Całość wygląda naprawdę imponująco, także z oddali podczas niestrudzonych wojaży po bezdrożach Colorado.
Również zawartość muzyczna przypadła mi do gustu. Z tym, że uwaga dla fanów rocka – stacja Horizon Rocks nadaje raczej rocka nieciężkiego, więc raczej nie spodziewajcie się ostrego ryczenia. Pozostałe dwie stacje to Bass nadające elektro czasem mocno ocierające się o dubstep oraz Pulse, na której znajdziemy… no nie wiem… indie pop? Tak to się chyba teraz nazywa. W każdym razie nic co by się narzucało słuchaczowi – mi bardzo przypadła do gustu w trakcie rajdów po Colorado.
No więc fabuła. Nasza postać to nikomu nieznany człowiek, który oto właśnie będzie próbował swoich sił w zawodach festiwalowych. Oczywiście jak to zwykle bywa otrzymujemy przewodnika, który będzie nas na poszątku instruował co, jak, gdzie i za ile. Zostaje nim Alice, która już na samym początku wyławia bohatera z tłumu. Pewnie przez to Corrado. Zadaniem naszym jest startowanie w kolejnych wyścigach, pięcie się po szczeblach rajdowej kariery i na każdym z nich pokonanie czempa, co pozwoli nam na wskocznie na kolejny etap. Te są rozróżniane są za pomocą kolorowych opasek, które otrzymujemy przy każdym awansie. Proste? Proste. Na szczycie drabiny siedzi jak ta kwoka trzykrotny mistrz – Darius Flynt – którego oczywiście będziemy chcieli zdetronizować. A więc klasycznie – od zera do bohatera.

Cóż więcej można powiedzieć o ściganiu w grze samochodowej? Wsiadamy i jedziemy. Oczywiście najpierw musimy zadbać o to, aby nasz pojazd pasował osiągami do tych wymaganych w danym wyściu. Jeśli okazuje się, że bolid odstaje w którąś stronę, dostaniemy możliwość automatycznego podkręcenia lub odkręcenia. Zasadniczo mechanizm wydaje się optymalny, ale jeśli własnoręcznie konfiguruje się samochód, to można do niego wrzucić części które dadzą nam jeszcze lepsze osiągi – zwykle w granicach 2-4 punktów w danej klasie, ale zawsze. Ważna uwaga – w przeciwieństwie do pozostałych odsłon Forzy, tutaj tuning ogranicza się do montażu kolejnych lepszych części pod maskę. Nie będziemy regulowali ciśnienia w oponach, parametrów hamowania czy co tam kto sobie jeszcze wymarzy. Nie i już.

Same wyścigi to nic nadzwyczajnego – jazda na okrążenia, z punktu A do punktu B, zwykle jakieś ograniczenie dotyczące używanego samochodu i tyle. Nietypowe są natomiast wyścigi jeden na jednego ze śmigłowcem, samolotem czy balonem (!). Miła odmiana, niestety takich wyścigów jest jak na mój gust zdecydowanie zbyt mało. Poza wyścigami festiwalowymi możemy wziąć udział w serii wyścigów organizowanych w trybie równoległym. I niezbyt legalnych – ale tylko z nazwy, tak naprawdę nie zauważyłem nadzwyczajnej różnicy między tymi dwoma rodzajami wyścigów. Rajdy uliczne to zwykle sprint i to w zasadzie tyle. Równie przyjemne co pozostałe wyścigi.
Model jazdy to już jednak stara dobra Forza. To znaczy, że chcemy jednak jechać bardziej przodem do przodu niż bokiem – każdy poślizg powoduje startę cennych sekund. Bardzo mi się to spodobało, jednak mimo tego że nie jest to taka symulacja jak pozostałe części serii, jednak jest to ukłon w stronę realizmu. A’propos realizmu – fani wygiętej blachy będą zarówno zadowoleni i rozczarowani. Zadowoleni, bo samochody dobrze reagują na gongi pogiętą karoserią, wytłuczonymi szybami czy odpadniętymi częściami – czasem podczas kolejnych okrążeń będziecie omijać leżący na drodze wasz własny spojler. Rozczarowani, bo wszelkie uszkodzenia są kosmetyczne, więc jakkolwiek byśmy nie skatowali bolidu, nigdy nie wpłynie to na prowadzenie. Unieruchomić samochodu w wyniku uszkodzeń też się nie da.

Jednakowoż nie samymi wyścigami człowiek żyje. W międzyczasie będziemy szukali znajdziek na trasie, które dadzą nam rabat w festiwalowym warsztacie. Dodatkowo mamy do wykonania szereg ewolucji pod szyldem ‚wyzwania sponsorów’ – miły sposób na poprawienie reputacji wśród widzów oraz zgarnięcie trochę grosza. Zasadniczo między wyścigami jest co robić więc spokojnie można turlać się po całej mapie. Byłbym zapomniał. Na drodze kręcą się też inni uczestnicy festiwalu, także czułem się faktycznie jakbym brał udział w sporej imprezie. Takiego współuczestnika można w trakcie wolnej jazdy tutaj zwanej trybem włóczęgi – całkiem wdzięczna nazwa – wyzwać na krótki wyścig ad-hoc. Zwykle, jeśli nie pochrzanimy zjazdów i rozjazdów, nie ma problemu aby taki wyścig wygrać, ale urozmaica to podróż z jednego krańca mapy na drugi. Jasna sprawa, że po wygraniu wpadają do kieszeni kolejne dukaty czy tam kredyty.

Niewiele jest obecnie gier, które nie mają dostępnego trybu multiplayer. Horizon nie odbiega od tego trendu. Do wyboru mamy szereg trybów rozgrywki, podczas których zdobywamy punkty doświadczenia, a co za tym idzie kolejne poziomy i achievementy. Możemy brać udział w klasycznych wyścigach, takich samych jak w trybie dla jednego gracza, ale możemy wybrać spośród kilku dostępnych rodzajów. Np. beginners umożliwia ustawienie wszelkich dostępnych ułatwień, a pure skill uniemożliwia modyfikacje i narzuca z góry samochody, którymi się ścigamy. Dla każdego coś miłego.

Oprócz tego mamy dostępny tryb Playground – wszelakie wersje (chyba 3) taranowania się nawzajem. Dostępny jest tryb zakażonego – na początku zakażony zawodnik stara się jest uderzyć w zdrowych. Taki berek. Wygrywa ten, który najdłużej utrzyma się jako niezakażony. W trybie Kotek i myszka jedna osoba stara się wygrać wyścig, a reszta ma jej to uniemożliwić. Jest jeszcze tryb Król, który jest rodzajem odwróconego berka – osoba z koroną zdobywa punkty - za samo jej posiadanie - a koronę się odbiera – a jakże – taranując króla. Wygrywa ten, który uzbiera najwięcej punktów.
Poza już omówionymi, mamy możliwość wspólnego free roamingu ze znajomymi – niewiele grałem, ale pierwsze wrażenie jest mało porywające. Istotą jest wykonywanie określonych wyzwań jako zespół. Kwestia gustu – mnie nie chwyciło.

Ciekawą rzeczą jest również możliwość założenia klubu i zrzeszenia w nim znajomych. Trudnością jest wybranie nazwy takiego klubu, bo może się ona składać z raptem 4 znaków ciężko zatem wymyślić nazwę, która jeszcze nie została wybrana. W każdym razie przynależność do klubu umożliwia współdzielenie samochodów. W trybie multiplayer wydaje się to całkiem przydatne, ale nie dane było mi wypróbować tego dobrodziejstwa.

Wszystko to składa się na grę bardzo dobrą, chociaż schematyczność pięcia się po szczeblach Horizonowej kariery w pewnym momencie robi się nudna, całe szczęście dosyć późno. Największym mankamentem jaki mi się rzucił w oczy jest ewidentne porzucenie fabuły rozkręconej na początku. Nie chcąc spojlerować, powiem tylko że zakończenie pozostawiło we mnie pewien niedosyt. Można było to zrobić dużo ciekawiej i mnie osobiście ten punkt trochę rozczarował. Ostatnią rzeczą, która nie do końca przypadła mi do gustu są reakcje naszej opiekunki, którą poznaliśmy na samym początku. Nawet jak sromotnie przegramy jakiś wyścig to słyszymy same cukierkowo-pozytywne reakcje jak 7-latek z zaniżoną samooceną.

Nie ma co jednak narzekać. Forza Horizon to bardzo dobra gra, której niewiele brakuje do doskonałości. Ja spędziłem przy niej – i spędzam nadal, bo tryb single wymaxowałem, ale tłukę się ze zmiennym szczęściem w multi – wiele godzin i zapowiada się że jeszcze troszkę nad nią poślęczę. Czego sobie i Państwu życzę.